ارزیابی قابلیت بایسکلرانی در شبکه سرکهای شهری شهر کابل
مطالعه موردی، از چهارراهی پنجصد فامیلی الی ده افغانان و از پل محمود خان الی چهارراهی عبدالحق
Keywords:
شاخص سازگاری بایسکل, شبکۀ شهری, شهر کابل, قابلیت بایسکلرانیAbstract
خلاصه
بایسکلرانی بهطور گسترده به عنوان یک روش حملونقل موثر و مفید برای مسافتهای کوتاه تا متوسط مورد استفاده قرار میگیرد. در سالهای اخیر جامعه افغانستان بایسکل را هم به عنوان راه حلی برای ورزش و تفریح و هم به عنوان یک واسطه حملو نقل در زندگی روزمره خود قرار دادند. در این راستا، تحقیق حاضر به هدف ارزیابی قابلیت بایسکلرانی در شبکه سرکهای شهری شهر کابل مسیر پنجصد فامیلی الی ده افغانان و از پل محمود خان الی چهارراهی عبدالحق انجام یافته است. زمان انجام این تحقیق از 22 الی 30 میزان سال 1402 از 6 صبح الی 6 شام صورت گرفته است. هدف اصلی این مطالعه ارزیابی قابلیت، ظرفیت و شرایط بایسکلرانی در شهر کابل و شناسایی راههای بهبود آنها برای ایجاد یک شبکه منسجم از مسیرهای بایسکلرانی برای حملو نقل جایگزین پایدار میباشد. روش این تحقیق به صورت توصیفی و تحلیلی بوده، ارقام و معلومات اولیه با استفاده از روشهای اسنادی، کتابخانهای و پیمایشی مانند مشاهده ساحوی جمع آوری شده است. پس از تجزیه و تحلیل ارقام، از شاخص سازگاری بایسکلرانی (BCI) [1] برای ارزیابی قابلیت بایسکلرانی استفاده شده است. نتایج بدست آمده نشان دهنده ضعف زیربنای مسیر بایسکلرانی، عدم استفاده موثر از خطوط ویژه بایسکل به دلیل موجودیت موانع و پارک موترها در مسیر بایسکلرانی وعدم داشتن فرهنگ کافی بعضی بایسکلرانان در هنگام استفاده از بایسکل و مسیر آن است. سطح سازگاری خطوط بایسکلرانی هنوز پایین است، بنابراین، یک رویکرد پیشرفته را برای برنامهریزی و توسعه خطوط بایسکل پیشنهاد میکند. نتیجه این مطالعه میتواند راهنمایی برای مقامات محلی و مسئولین بوده و در عین حال در سایر مناطق شهری قابل اجرا باشد.